استانداردهای مهار OSHA توضیح داده شده است

منظور OSHA از "همه" و دامنه چیست

OSHA مهار بدن را به عنوان سیستمی از تسمه‌ها تعریف می‌کند که نیروهای مهار سقوط{0} را در سراسر ران‌ها، لگن، کمر، قفسه سینه و شانه‌ها توزیع می‌کند و وسیله‌ای برای اتصال کارگر به سایر اجزای محافظت از سقوط- فراهم می‌کند. مهار یکی از عناصر یک سیستم توقف سقوط شخصی (PFAS) است که شامل لنگرها، کانکتورها و تسمه ها یا دستگاه های کاهش سرعت نیز می شود.

مقررات اولیه OSHA که در مورد مهارها اعمال می شود

دو بخش نظارتی منابع اصلی برای الزامات مهار هستند: 29 CFR 1910.140 (صنعت عمومی: سیستم های حفاظت از سقوط شخصی) و 29 CFR 1926.502 (ساخت: معیارها و شیوه های سیستم های حفاظت از سقوط). کارفرمایان از 1910.140 برای کارهای صنعتی عمومی و 1926.502 برای فعالیت های ساختمانی استفاده می کنند. هر دو تعهدات عملکرد، استفاده، بازرسی و آموزش را ایجاد می کنند.

الزامات کلیدی و قابل اجرا برای مهارها

نقطه اتصال و تقلب

هنگامی که به عنوان بخشی از PFAS استفاده می شود، نقطه اتصال مهار (حلقه D-) باید در مرکز پشت پوشنده نزدیک به سطح شانه یا بالای سر قرار گیرد تا سیستم کارگر را در وضعیت عمودی دستگیر کند و احتمال ضربه به تعلیق را کاهش دهد. سیستم را طوری تنظیم کنید که کارمند نتواند-بیش از 6 فوت سقوط کند مگر اینکه طراحی سیستم سازنده اجازه دهد.

محدودیت های قدرت و عملکرد

سیستم های جلوگیری از سقوط شخصی باید توانایی محدود کردن حداکثر نیروی مهار کننده را به سطوح قابل قبول داشته باشند (OSHA محدودیت هایی را هنگام استفاده با مهار بدنه مشخص می کند) و قطعات باید معیارهای کششی/ضربه شرح داده شده در استانداردها و ضمائم را رعایت کنند. لنگرها، کانکتورها و طناب‌های نجات باید مطابق با دستورالعمل‌های استحکام و آزمایش در مقررات و ضمایم باشند.

بازرسی، نگهداری، حذف از سرویس

OSHA ایجاب می کند که کارفرمایان اطمینان حاصل کنند که مهارها و تمام اجزای PFAS قبل از هر بار استفاده از نظر سایش، آسیب، سایش، قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی یا سایر خرابی ها بازرسی می شوند. اجزای معیوب باید فوراً از سرویس خارج شوند. بسیاری از کارفرمایان بازرسی روزانه کاربر را با-بازرسی‌های افراد صالح برنامه‌ریزی‌شده و فواصل خدمات توصیه‌شده سازنده- تکمیل می‌کنند.

• کاربر (پیش{0}}استفاده): تار، دوخت، سگک، برچسب و حلقه‌های D-را برای آسیب یا تغییر شکل بررسی کنید.
• شخص ذیصلاح: به‌صورت دوره‌ای{0}}بر اساس خط‌مشی شرکت، بازرسی‌ها و نتایج اسناد را انجام دهید.
• پس از توقف سقوط: مهار و اجزای مربوطه را از سرویس خارج کنید تا زمانی که توسط یک فرد یا سازنده ذیصلاح بازرسی و ترخیص شود.

لنگر، اتصالات و سازگاری

مهار به تنهایی جلوی سقوط را نمی‌گیرد. لنگرهای مورد استفاده برای سیستم های جلوگیری از سقوط شخصی باید حداقل دو برابر انرژی بالقوه ضربه یا حداقل 5000 پوند به ازای هر کارمند متصل را پشتیبانی کنند، مگر اینکه مهندسی متفاوت و مستند شده باشد. کانکتورها (اسنافوک، کارابینر، حلقه‌های دی) باید برای اتصال مناسب باشند و نباید با سخت‌افزار غیرمجاز جایگزین شوند.

تعهدات کارفرما: آموزش، نجات، ثبت سوابق

کارفرمایان باید کارکنان را در استفاده صحیح، بازرسی و محدودیت هارنس و اجزای PFAS مرتبط آموزش دهند. کارفرمایان همچنین باید برای نجات سریع یا خود-پس از سقوط برنامه ریزی کنند و بازرسی و حذف-از{3}}سوابق خدمات را به عنوان بخشی از برنامه ایمنی خود حفظ کنند. مراجع آموزشی در استانداردهای OSHA و راهنمایی های فنی به قوانین و استانداردهای اجماع صنعت برای جزئیات برنامه اشاره می کنند.

انتخاب عملی و چک لیست تناسب

مدل مهار و اندازه صحیح را انتخاب کنید، وظایف کاری را در نظر بگیرید (کارهای پیشرو، فضای محدود، نجات)، دستورالعمل‌های سازگاری سازنده را برای تسمه‌ها و SRLها تأیید کنید، و قبل از هر شیفت نیاز به بررسی تناسب دارید. مدل سند، شماره سریال و تاریخ های بازرسی به عنوان بخشی از سوابق تجهیزات.

چک لیست انطباق سریع (یک-صفحه)

• بررسی کنید که مدل مهار و دستورالعمل‌های سازنده مطابق با کاربرد مورد نظر باشد.
• مهار و سخت افزار را قبل از هر استفاده بازرسی کنید. بازرسی های دوره ای-افراد صالح را ثبت کنید.
• از استحکام لنگر و سازگاری کانکتور بر اساس ضمائم OSHA اطمینان حاصل کنید.
• آموزش ویژه{0}}وظیفه و یک طرح نجات مستند برای حوادث سقوط ارائه دهید.

اگر به تفسیر خاصی در محل کار{0}}نیاز دارید (وظایف کاری مختلف، طرح‌های لنگر غیرمعمول، یا سؤالاتی در مورد برابری با استانداردهای اجماع صنعتی مانند ANSI/ASSP Z359)، با راهنمایی OSHA، کد مقررات فدرال ذکر شده در بالا، یا با دفتر OSHA محلی یا متخصص ایمنی واجد شرایط تماس بگیرید.